واقعه کتاب رابه آب دادن چیزی تازه نیست، این آن دسته گلی است که این قوم دوصد سال است که آن رابه آب داده است. مگرآن دجله اشگ چشم آن دری سرایان نیست که برای همیشه تاریخ درسرزمین تفتدیه هلمند جاری است. پس ماراچه انتظارازآنانی که مکتب می سوزاند وبه راستی که سزاوارکتاب خواندن نباشند ودرکوری مطلق بیمیرند.

دیدگاه یکی ازسیاستمداران آلمانی درامورافغانستان وخاورمیانه درمصاحبه باهفتنه نامه اشپیگل. ترجمه مقایسه ای بامتن اصلی پیشکش خوانندکان عزیز

پدرم نمی خواست من درمکتب سرکاری بروم. برای همین من را ازچشم چبراسی پنهان کرده بود. یک سال مکتب آخوندی رفتم. وقتی هفت سالم شد نمی دانم چرامن رادرمکتب سرکاری ثبت نام کرد. پدرم متعقد بودکه باید پیش آخوند ده قران ودنییات یادم بگیرم.