قصه چوپان دروغ گو را همه ما به یاد می آوریم. کسی آن را درکتاب های مکتب خوانده است. وکسی مثل من هم اززبان مادرش آن رابه خاطر دارد. آما آنچه این داستان راازهمه جالب ترمی کند چیزیست که مرحوم احمد شاملو روایت این قصه رابرای کودکان مکتب تصحیح کرده است. متن دقیق آن شاعر مرحوم رانیافتم. برداشت خودم را فرداهای دیگر خواهم نوشت. اماترجمه این داستان ازمتن انگلیسی آن:

تخصصین براین باورند که یک زندگی مشترک پایدار ویامتزلزل درسلامتی روحی وجسمی انسان نقش موثری دارد. وقتی زنان درطی دوره زندگی مشترک، دارای ارتباط برعکس، جدایی نقش مخربی درسلامتی روحی وجسمی دارد. زناشویی مجددممکن است نیزبه بدفرجامی مجدد بینجامد. هم چنین عمرکسانی که چندین بارزندگی مشترک راتجربه کرده اندکوتاه تراست نسبت به کسانی که دارای زندگی زناشویی بادوام ومحکمتری بوده اند

یکی بودیکی نبود؛ غیرازخدا هیچکس نبود. مردی تنـــبلی بود. روزها وشب ها درخانه بود. زیرموری(پنجره یاروزنه)می نشست تسبیح به دست ونسواربه دهن زل زل به

بسیارسفرباید تاپخته شود خامی، مادرم می گفت سفر نصف سقراست. سقرسفررامسافرینی درک می کردند که درنیمه راه

قطارهای زیادی می گذرد. می ایستد. مسافرین سواروپیاده می شوند. دخترک هم هرروزفقط ده دقیقه منتظر قطارمی ماند. وقتی سوارقطار می شود باگوشهء چشمش نگاهی به من می کند وسوارمی شود. وقتی می خواهم نگاهم رابه چشمانش بدوزم فوراً سرش رابرمی گرداند.