SPIEGEL INTERVIEW WITH HARUKI MURAKAMI

'When I Run I Am in a Peaceful Place'

Japanese author Haruki Murakami, 59, also runs marathons. His memoir about jogging has been translated into German, and he talked to SPIEGEL about the loneliness of the writer and the runner.

ABOUT HARUKI MURAKAMI

Haruki Murakami is the most popular living writer in Japan. His best- known novels include "Norwegian Wood" and "Kafka on the Shore." Murakami has taught writing at Princeton University, and in 2006 he received the Franz- Kafka Prize. His new memoir about running, "What I Talk About, When I Talk About Running," is due out in English later in 2008.

گفتگوی هفته نامه اشپیگل باهاروکی موراکامی

ترجمه:

 رضایی جمعه جاغوری

 SPIEGEL: Mr. Murakami, which is tougher: writing a novel, or running a marathon?

Murakami: Writing is fun -- at least mostly. I write for four hours every day. After that I go running. As a rule, 10 kilometers (6.2 miles). That's easy to manage. But running 42.195 kilometers (26 miles) all at once is tough; however it's a toughness I seek out. It is an inevitable torment which I deliberately take upon myself. For me that is the most important aspect of running a marathon.

ا

شپیگل: آقای موراکامی کدام یک دشوارتراست: نوشتن یک رومان یادویدن درماراتن؟

موراکامی: نوشتن تفریح است، درهرصورت. من درروزچهارساعت می نویسم. سپس می روم دویدن. قاعدةً 10 کیلومتر انجامش راحت است. امادویدن42.195 کیلومتر(26.مایل) یک مرتبه سخت است. به هرصورت این آن سختیی است که درجستجویش هستم. این آن رنجی گریزناپذیری است که آگاهانه به جان خریده مش. این آن جنبه خیلی مهم دویدن در ماراتن برای من است.

SPIEGEL: And which is nicer: completing a book or crossing the finishing line of a marathon?

Murakami: Putting the final full stop at the end of a story is like giving birth to a child, an incomparable moment. A fortunate author can write maybe twelve novels in his lifetime. I don't know how many good books I still have in me; I hope there are another four or five. When I am running I don't feel that kind of limit. I publish a thick novel every four years, but I run a 10-kilometer race, a half-marathon and a marathon every year. I have run 27 marathon races so far, the last was in January, and numbers 28, 29 and 30 will follow quite naturally.

SPIEGEL: In your latest book, the German translation of which is to be released next Monday, you describe your career as a runner and discuss the importance of running for your work as a writer. Why did you write this autobiographical work?

Murakami: Ever since I went running for the first time, 25 years ago in the autumn of 1982, I have been asking myself for why I decided on this particular sport. Why don't I play football? Why did my real existence as a serious writer begin on the day that I first went jogging? I tend to understand things only if I record my thoughts. I found that when I write about running I write about myself.

SPIEGEL: Why did you start running?

Murakami: I wanted to lose weight. During my first years as an author I smoked a lot, about 60 cigarettes a day, in order to be able to concentrate better. I had yellow teeth, yellow fingernails. When I decided to stop smoking, at the age of 33, I sproutedجوانه زدن rolls of fat on my hips. So I ran; running seemed to me to be most practicable.

اشپگل:  کدام یک زیباتراست: به پایان بردن یک کتاب یاگذشتن ازخط آخرماراتن؟

موراکامی: گذاشتن نطقه آخربه یک داستان تولد یک طفل رامی ماند، یک لحظه بی مانند. یک نویسنده خوش شگون ممکن است دوازده تارومان درزندگیش بنویسد. نمی دانم که من چندتا رومان خوبی دیگری رادرخوددارم. شاید چهارتا؟ یاپنج تا؟ اماوقتی می دوم این محدویت رادیگردرخود حس نمی کنم. من هرچهارسال یک رومان قطوری رامنتشرمی کنم. امامسابقه ده کلیومتری، نصف ماراتون وماراتون راهرسال می دوم.من تاحالا 27 مسابقه دوماراتن رادویده ام. آخرینش هم درماه جولای بود. 28و 29. و30 رامسلماً به تعقیب آن خواهم دوی.

اشپیگل: درآخرین کتاب تان که دوشنبه آینده ترجمه آلمانی آن منتشر خواهد شد شماشغل تان رابه عنوان یک دونده توضیح داده اید واهمیت دویدن رابه عنوان یک نویسنده مطرح کرده اید. چگونه شد که شمابه شرح حال خودپرداختید؟

موراکامی: وقتی اولین بار25 سال پیش درپاییز 1982 دویدن رفته بودم ازخود پرسیدم چرابه این ورزش به خصوص روآورده ام. چرافوتبال نمی کنم؟ چرامن درزندگی واقعی خودم رابه عنوان یک نویسنده جدی دریافتم روزی که برای اولین بار داشتم می دویدم. گرایش من این است که چیزهایی رافقط درک کنم که ذهن من آن رادرمی یابد. فهمیدم که اگردرباره دویدن بنویسم درحقیقت درباره خودنوشته ام.

اشپیگل: چطورشد که به دوید روآوردید؟

موراکامی: می خواستم وزن کم کنم. طی سال های اول نویسندگیم زیاد سیگارمی کشیدم. 60 نخ سیگارتقریباً درروز، برای این که بتوانم خوبترتمرکزحواس داشته باشم. دندان هاوناخن هایم زرد شده بود. وقتی در33 سالگی تصمیم گرفتم سیگارراترک کنم، کفل هایم شروع کرد به چربی گرفتن. بنابراین دویدن برای من خیلی عملی می نمود.

SPIEGEL: Why?

Murakami: Team sports aren't my thing. I find it easier to pick something up if I can do it at my own speed. And you don't need a partner to go running, you don't need a particular place, like in tennis, just a pair of trainers. Judo doesn't suit me either; I'm not a fighter. Long-distance running is not a matter of winning against others. Your only opponent is yourself, no one else is involved, but you are engaged in an inner conflict: Am I better than I was last time? Exerting اعما ل زورyourself to the limit over and over again, that is the essenceماهیت of running. Running is painful, but the pain doesn't leave me, I can take care of it. That agrees with my mentality.

SPIEGEL: What kind of shape were you in at the time?

Murakami: After 20 minutes I was out of breath, my heart was hammering, my legs were trembling. At first I was uncomfortable when other people saw me jogging. But I integrated running into my day like brushing my teeth. So I made rapid progress. After just under a year I ran my first, though unofficial, marathon.

SPIEGEL: You ran from Athens to Marathon on your own. What appealed to you about that?

Murakami: Well, it's the original marathon, it's the historic route -- though in the opposite direction, because I didn't want to arrive in Athens during the rush hour. I had never run more than 35 kilometers; my legs and my upper body were not particularly strong yet; I didn't know what to expect. It was like running in terra incognita.

SPIEGEL: How did you get along?

Murakami: It was July; it was hot. So hot, even in the early morning. I had never been to Greece before; I was surprised. After half an hour I took off my shirt. Later I dreamt of an ice-cold beer and counted the dead dogs and cats lying along the roadside. I was furious with the sun; it burnt down on me so angrily, small blisters formed on my skin. It took me 3:51 hours, a passable time. When I arrived at the finish I hosed myself down at a petrol station and drank the beer I had dreamt of. When the petrol pump attendantسرپرست heard what I had done, he presented me with a bunch of flowers.

SPIEGEL: What is your best time for a marathon?

Murakami: 3:27 hours by my watch, in New York, in 1991. That's five minutes per kilometer. I am very proud of that because the last stretch of the course, which leads through Central Park, is really hard. I have tried a few times to improve on that time, but I'm getting older. In the meantime I'm no longer interested in my best personal time. For me it's a matter of being satisfied with myself.

SPIEGEL: Is there some mantraگپ های رازآمیز that you recite while running?

Murakami: No. I just tell myself once in a while: Haruki, you'll make it. But in fact I don't think of anything while I'm running.

SPIEGEL: Is that possible, to think of nothing?

Murakami: When I am running my mind empties itself. Everything I think while running is subordinateفرمانبردار to the process. The thoughts that impose themselves on me while running are like light gusts of wind -- they appear all of a sudden, disappear again and change nothing.

اشپیگل: چرا؟

موراکامی:  ورزش گروهی درخورمن نیست. برای من راحتراست که طبق سرعت خودبتوانم تمرین کنم. دراین صورت شمانیازی به یک همراه ندارید که به دویدن بروید، نیازبه یک جای مخصوصی ندارید. مثل تنیس. فقط یک به یک جفت کفش ورزش نیازدارید. جودوهم که مناسب حال من نیست؛ من یک جنگنده نیستم. مهم این نیست که دریک مسافت طولانی بردیگران برتری یابی. تنها رقیبت خودت هستی.

هیچ کس دیگرشریک نیست، اماخودت دریک رقابت درونی نامزدشده ای: آیاازدفعه پیش بهترشده ام؟ مدام ومدام خودرادریک مرزی مجبورمی کنی. همین است ماهیت دوش. دویدن خیلی دردناک است، امااین درد من راازپادرنمی آورد. می توانم مواظب آن باشم. واین بافکرمن همخوانی دارد.

اشپیگل: اندام شماآن وقت چه شکلی بود ؟

موراکامی: بعد از20 دقیقه ازنفس می افتادم، قلبم می تپید. پاهایم می لرزید. درآغازبرایم ناخوشایند بود وقتی دیگران من رادرحال دویدن می دیدند. امامن دویدن رامثل شستن دندان درزندگی روزانه ام وفق داده ام. ازاین رومن خیلی زود پیشرفت کردم. بعد ازیک سال تقریباً خودم اول بودم هم چنین درماراتن غیررسمی.

اشپیگل: شماازآتن تاماراتن تنهادویدید. جذبه آن برای شماچه بود. (یا؛ چه تأثیری روی شماداشت)؟

موراکامی: خوب، این مارتن اصلی است، یک مسیر تاریخی ـ بهرحال من جهت معکوس رادویدم. چون نمی خواستم درساعات شلوغ وارد آتن شوم. من از35 کیلومتر بیشترندویدم؛ پاهاوبدنم هنوزآنطورکه می باید قوی نبودند. ونمی دانستم که چه چیزدرانتظارم هست. مثل این می ماند که دریک منطقه ناآشنا بدوم. "terra incognita "

اشپیگل: چگونه ازپس آن برآمدید؟

موراکامی: ماه جون بود؛ هواخیلی داغ بود، خیلی داغ حتی درهنگام صبح. من پیش ازاین به یونان نرفته بودم؛ متعجب شدم. بعد ازنیم ساعتی پیراهنم رادرآوردم. وانگهی درآروزی یک آب جو سرد بودم ودرکنارجاده سگ ها وپشک های مرده رامی شمردم. خورشید عصبانیم کرده بود. باحدت تمام من رامی سوزاند. تاول های کوچک روی بدنم شکل می گرفتند. 3.51 دقیقه طول کشید، وقتی مناسبی بود. وقتی به پایان رسیدم دریک پمپ بنزین (تانک تیل) خودم رابایک شلنک خیس کردم و آب جوی راکه درآرزویش بودم نوشیدم. وقتی کارگرآنجا دریافت که من چه کاری کرده ام، شاخه گلی رابه من هدیه کرد.

اسپیگل: بهترین ماراتنی که آن راخوب دویده ای کدام است؟

موراکامی: 3.27 طبق محاسبه خودم، درنیورک، درسال 1991. درهرپنج دقیق یک کلیومتر. من به آن خیلی افتخارمی کنم، زیرا گذشتن ازآخرین قسمت، که از پارک مرکزی می گذرد خیلی کاری سختی است. چندین بارتلاش کردم باسرعت مناسبتری بدوم، اما سنم دارد زیادمی شود.

ضمناً، به بهترین وقت دیگرشخصاً علاقه ای ندارم. مهم این است که ازخودم راضی باشم.

اشپیگل: آیاهنگام دویدن سخن رازآمیزی هست که آن راازبربخوانی؟

موراکامی: نه. من فقط به خودم می گویم: هاروکی، فقط انجامش بده. امادرحقیقت من به هیچ چیزنمی اندیشم زیرامی دوم.

اشپیگل: آیاممکن است که به هیچ چیزنیاندیشید؟

موراکامی: وقتی می دوم ذهنم خودش راتخلیه می کند. افکاری که وقت دویدن به ذهنم خطورمی کنند مثل بادملایم است که ناگهانی می دمد وبازازبین می رود وهیچ چیز راتغییرنمی دهد

guestbookنظرات

Weiter

guestbookنظرات