SPIEGEL INTERVIEW WITH HARUKI MURAKAMI

'When I Run I Am in a Peaceful Place'

Japanese author Haruki Murakami, 59, also runs marathons. His memoir about jogging has been translated into German, and he talked to SPIEGEL about the loneliness of the writer and the runner.

ABOUT HARUKI MURAKAMI

Haruki Murakami is the most popular living writer in Japan. His best- known novels include "Norwegian Wood" and "Kafka on the Shore." Murakami has taught writing at Princeton University, and in 2006 he received the Franz- Kafka Prize. His new memoir about running, "What I Talk About, When I Talk About Running," is due out in English later in 2008.

گفتگوی

 هفته نامه اشپیگل باهاروکی موراکامی

ترجمه:

 رضایی جمعه جاغوری

2

SPIEGEL: Do you listen to music while running?

Murakami: Only when I'm training. And then rock music. At the moment my favorite is the Manic Street Preachers. When I go jogging in the morning, which is the exception, I load Creedence Clearwater Revival into the minidisk player. Their songs have a simple, natural rhythm.

SPIEGEL: How do you manage to motivate yourself again every day?

Murakami: Sometimes I find it too hot to run, and sometimes too cold. Or too cloudy. But I still go running. I know that if I didn't go running, I wouldn't go the next day either. It's not in human nature to take unnecessary burdensشاق upon oneself, so one's body soon becomes disaccustomed. It mustn't do that. It's the same with writing. I write every day so that my mind doesn't become disaccustomed. So that I can gradually set the literary yardstick higher and higher, just as running regularly makes your muscles stronger and stronger.

SPIEGEL: You grew up as an only child; writing is a lonely business, and you always run alone. Is there some connection between these things?

Murakami: Definitely. I am used to being alone. And I enjoy being alone. Unlike my wife, I don't like company. I have been married for 37 years, and often it is a battle. In my previous job I often worked until dawn, now I'm in bed by nine or ten.

SPIEGEL: Before you became a writer and a runner, you owned a jazz club in Tokyo. A change in life could hardly be more radical.

Murakami: When I had the club I stood behind the bar, and it was my job to engage in conversation. I did that for seven years, but I'm not a talkative person. I swore to myself: Once I've finished here I will only ever talk to those people I really want to talk to.

SPIEGEL: When did you notice it was time for a fresh

Murakami: In April 1978, I was watching a baseball game in the Jingu Stadium in Tokyo, the sun was shining, I was drinking a beer. And when Dave Hilton of the Yakult Swallows made a perfect hit, at that instant I knew I was going to write a novel. It was a warm sensation. I can still feel it in my heart. Now I am compensatingتاوان دادن جبران کردن for the old, open life through my new, closed life. I have never appeared on television, I have never been heard on the radio, I hardly ever give readings, I am extremely reluctant to have my photograph taken, I rarely give interviews. I'm a loner.

SPIEGEL: Do you know the novel "The Loneliness of the Long Distance Runner" by Alan Sillitoe?

Murakami: I wasn't impressed by the book. It's boring. You can tell that Sillitoe wasn't a runner himself. But I find the idea itself fitting: running allows the hero to access his own identity. In running he discovers the only state in which he feels free. I can identify with that.

SPIEGEL: And what did running teach you?

Murakami: The certainty that I will make it to the finishing line. Running taught me to have faith in my skills as a writer. I learned how much I can demand of myself, when I need a break, and when the break starts to get too long. I known how hard I am allowed to push myself.

SPIEGEL: Are you a better writer because you run?

Murakami: Definitely. The stronger my muscles got, the clearer my mind became. I am convinced that artists who lead an unhealthy life burn out more quickly. Jimi Hendrix, Jim Morrison, Janis Joplin were the heroes of my youth -- all of them died young, even though they didn't deserve to. Only geniuses like Mozart or Pushkin deserve an early death. Jimi Hendrix was good, but not so smart because he took drugs. Working artistically is unhealthy; an artist should lead a healthy life to make up for it. Finding a story is a dangerous thing for an author; running helps me to avert that danger.

SPIEGEL: Could you explain that?

Murakami: When a writer develops a story, he is confronted with a poison that is inside him. If you don't have that poison, your story will be boring and uninspired. It's like fugu: The flesh of the pufferfish is extremely tasty, but the roe, the liver, the heart can be lethallyمرگ آور toxicزهری. My stories are located in a dark, dangerous part of my consciousness, I feel the poison in my mind, but I can fend off a highفاسد dose of it because I have a strong body. When you are young, you are strong; so you can usually conquer the poison even without being in training. But beyond the age of 40 your strength wanesکاهش, you can no longer copeحریف شدن with the poison if you lead an unhealthy life.

SPIEGEL: J.D. Salinger wrote his only novel, "Catcher in the Rye" when he was 32. Was he too weak for his poison?

Murakami: I translated the book into Japanese. It is quite good, but incomplete. The story becomes darker and darker, and the protagonist, Holden Caulfield, doesn't find his way out of the dark world. I think Salinger himself didn't find it either. Would sport have saved him too? I don't know.

SPIEGEL: Does running give you the inspiration for stories?

Murakami: No, because I'm not the kind of writer who reaches the source of a story playfully. I have to dig for the source. I have to dig very deep to reach the dark places in my soul where the story lies hidden. For that, too, you have to be physically strong. Since I started running, I have been able to concentrate for longer, and I have to concentrate for hours on my way into the darkness. On the way there you find everything: the images, the characters, the metaphors. If you are physically too weak, you miss them; you lack the strength to hold on to them and bring them back up to the surface of your consciousness. When you are writing, the main thing isn't digging down to the source, but the way back out of the darkness. It's the same with running. There is a finishing line that you have to cross, whatever the cost may be.

SPIEGEL: Are you in a similarly dark place when you are running?

Murakami: There is something very familiar to me about running. When I run I am in a peaceful place.

SPIEGEL: You lived in the United States for several years. Are there differences between American and Japanese runners?

Murakami: No, but when I was in Cambridge (as a writer-in-residence at Harvard), it became clear to me that the members of an elite run differently from ordinary mortals.

اشپیگل: آیاوقت دویدن به موزیک گوش می دهید؟

موراکامی: فقط وقتی که تمرین می کنم. وبعد موزیک راک. درحال حاظر موزیک مورد علاقه ام Manic Street Preachers  است. صبح وقتی می روم دوش خواندن Creedence Clearwater Revival استثناءً  می گذارم درضبط صوتم(سی دی پلیر). چراکه آهنگش ساده ویک رتم طبیعی دارد.

اشپیگل: چگونه هرروزانگیزه [دویدن] را برای تان ایجادمی کنید؟

موراکامی: گاهی می بینم برای دویدن خیلی گرم است وگاهی خیلی سرد. یا خیلی ابری. بااین همه هنوزمی دوم. می دانم اگرندوم روزبعدش هم نخواهم دوید. درطبعیت آدم این نیست که کارهای شاق رابرخودش تحمیل کند. بنابراین اندام آدم خیلی زود ترک عادت می کند. بایدآن را انجام داد. درنوشتن هم همین طوراست. من هرروزمی نویسم این طوری ذهنم ترک عادت نمی کند. بدینسان وبه تدریج من معیارنویسندگیم راتنظیم نموده وبهبودمی بخشم، دقیق مثل دویدن منظم که هرروزماهیچه تان راقویتر وقویترمی کند.

اشپیگل: شمابه عنوان یگانه فرزند [خانواده] بزرگ شده اید؛ نوشتن یک مصروفیت فردی است، وشماهم همیشه تنهامی دوید. آیابین این هاارتباطی وجوددارد؟

موراکامی: قطعاً. من دوست دارم تنهاباشم. وازتنهایی لذت می برم. غیرازهمسرم، ازهمراه خوشم نمی آید. 37 است که ازدواج کرده ام، وهمیشه این نزاع وجوداشته است. درشغل قبلی ام اغلب تادم صبح کارمی کردم. اماالآن ساعت نه وده به تخت خواب می روم.

اشپیگل:  شماپیش ازنویسنده گی وقبل ازاینکه یک دونده با شید کلوب جازدرتوکیوداشتید. تغییر بنیادی درزندگی خیلی کم پیش می آید.

موراکامی: وقتی من کلوب داشتم اغلب درمشروب خانه می ایستادم. شغلم این بود که [دیگران] راوادار به گفتگو کنم. هفت سال تمام این کارراانجام دادم. امامن آدم پرچانه ای نیستم. پیش خود عهد کردم: اگرروزی دست ازاین کاربکشم باکسانی فقط حرف خواهم زد که واقعاً می خواهم.

اشپیگل: چه وقت دریافتید که زمان یک کارجدید فرارسیده است؟

موراکامی: درماه آپریل 1978 دراستادیوم جینگو(Jingu) توکیومشغول تماشای بیسبال بودم، خورشید می تابید، داشتم آب جو می نوشیدم. وقتی دیوهیلتون ازیاکولت اسوالو Dave Hilton of the Yakult Swallows  یک ضربه جانانه  زد،  درهمین لحظه دانستم که یک رومان خواهم نوشت. حسی گرمی برایم دست داده بود. هنوزآن رادرقلبم حس می کنم. زندگی گذشته ام را که حالابه رویم بشته شده بازندگیی جدیدم جبران می کنم. من هرگزدرتلویزون ظاهر نشده ام، وازرادیو صدای من شنیده نشده است. کمتر به خواندن حاظرمی شوم، هیچ دوست ندارم ازمن عکس بگیرند،  به ندرت گفتگوی انجام می دهم . من یک دنج گراهستم.

اشپیگل: آیا رومان " تنها دونده مسافت طولانی ازالن سیلیتون" رامی شناسی؟

موراکامی: من تحت تاثیر کتاب قرارنگرفتم. خسته کننده است. می توانی ادعا کنی که سیلیوته خود یک دونده نیست. امانفس اندیشه [درکتاب] بجا بیان شده است: دویدن به قهرمان اجازه می دهد که به هویت خودش دست یابد. دردویدن، تنهاشهری راکشف می کند که درآن احساس آزادی می کند. من این طوری می توانم آن رابازشناسی کنم.

اشپیگل: دویدن به شماچه آموخته است؟

موراکامی: قاطعییت؛ که من تاخط پایان آن راانجام می دهم. دویدن به من آموخت که به عنوان یک نویسنده به مهارت هایم ایمان داشته باشم. آموخته ام که تاچه حد می توانم ازخود توقع داشته باشم، کی نیازبه یک استراحت دارم، وکی استراحت طولانی می شود.[نیازی به استراحت نیست]

اشپیگل: آیاشما چون می دوید یک نویسنده خوب هستید؟

موراکامی: مسلماً. هرچه عضلاتم قوی شوند ذهنم به همان اندازه روشنتر می شود. باورمن است که هنرمندانی که زندگی ناسالمی دارند زودتر ضایع می شوند. جیمی هندریکس، جیم موریسون، جنیز یوپلین اینها قهرمانان دوره جوانی من بودند  که همگی درجوانی مردند. تنها نابغه های مثل موتزارد وپوشکین ازعمرکم شان بهره بردند.  جیمی هندریکس خوب بود اما نه خیلی باهوش، چون مواد مخدراستفاده می کرد. کارهنری صحی نیست؛ هنرمندان باید ...پید کردن یک داستان چیزی خطرناک است برای نویسنده؛ دویدن به من کمک می کند که آن خطر را دفع کنم.

اشپیگل: ممکن است آن راتوضیح بدهید؟

مورکامی: وقتی یک نویسنده داستانی رابه وجودمی آورد، بایک سمی دردرون خودش دست وپنجه نرم می کند. اگرآن سم رانداشته باشی داستانت ملال آوروبی روح خواهدبود. مثل [ماهی] فوگو fugu می ماند: گوشت ماهی پوفر pufferfish خیلی خوش مزه است، اما تخمک، جگر وقلبش می تواند کشنده وسمی باشد. داستان های من دربخش تاریک وخطرناک خودآگاه من قرارگرفته است، من سم رادرذهنم حس می کنم، امامی توانم مقدارفاسد آن رادفع  کنم زیرا ازبدن قدرتمندی برخوردارم. وقتی جوان هستی، توانمندی؛ برسم حتی می توانی بدون تمرین پیروز شوی. اما پس از40 سالگی توانایی آدم روبه کاهش می نهد، دیگرباسمی که زندگی راناخوش می کندنمی توانی حریف شوی.

اشپیگل:  ج.د سالینگر J.D. Salinger وقتی 32 سال داشت یگانه رومانش  "Catcher in the Rye"را نوشت. آیا اودرمقابل این سم ناتوان بود؟

موارکامی: من کتاب رابه جاپانی ترجمه کردم. خیلی خوب است اماکامل نیست. داستان تاریک وتاریکترمی شود، بازیگر، هولدن کاولفیلد Holden Caulfield ازدنیای تاریک راه به جایی نمی برد. فکرمی کنم سالینگرخودش هم آن رادرنیافته بوده است. آیا ورزش اوراهم می توانست نجات دهد؟ نمی دانم.

اشپیگل: آیا دویدن درنوشتن داستان هیچ به شماالهام می بخشد؟

موراکامی: نه، من ازآن نویسندگانی نیستم که سربه هوا به منبع داستان دست یابم. من باید منابع راکندکاونمایم. من باید خیلی عمیق کندکاوکنم تابه قسمت تاریک روحم که داستان درآن جاخموش پنهان است دست یابم. براآن شما ازنظرجسمی هم بایدخیلی قوی باشید. اززمانی که شروع به دویدن کرده ام، قادرم مدت زمان طولانی تمرکزداشته باشم، دررسیدن به آن تاریکی من باید ساعت هاحواسم راجمع کنم. به این طریق شماهمه چیزرادرمی یابید: تصاویر، شخصیت ها، تشبیهات. اگرازنظرجسمی خیلی ضعیف باشید آن راازدست می دهید؛ شماتوانایی آن رندارید که به آن دست یابید وآن رادرسطح خودآگاه برگردانید. وقتی شمامی نویسید چیزاصلی درهنگام پویش درسطح وجودندارد امادربیرون رفت ازتاریکی [بله]. دردویدن هم همین طوراست. آنجاباید ازخط پایان عبورنمایی، وآنچه می باید می ارزد.

اشپیگل: دروقت دویدن هم خودرادرچنین مکان تاریکی می یابید؟

موراکامی: دردویدن هم چیزی شبیه آن درمن وجوددارد. وقتی می دوم انگاردرجای آرامی هستم.

اشپیگل: شمامدت چندسالی درآمریکازیسته اید آیافرقی بین دونده آمریکایی وجاپانی وجوددارد؟

موراکامی: نه، وقتی درکامبریج Cambridge (به عنوان یک نویسنده درمطقه مسکونی درهاروارد) بودم دریافتم که اعضای  دونده های نخبه باآدمهای عادی ازبین رونده ordinary mortals فرق دارد.

قبلی

Weiterبعدی

guestbookنظرات